Category: Ата-дәстүр өлеңдері №4

Ертеде бір ғұлама өмір сүрген,

Әйелімен бақытты болған екен.

Бүр күні жолдасымен бәстеседі,

Тексеруге әйелін кекшіл ме екен. (more…)

Алла жаратып нұрлы буын,

Таза ақыл жақсылықпен рухтың тегін.

Иесін бұл сипатын құдай деген,

Алланың өзі болған сөз білімін. (more…)

Махаббатпен жаратылған еді Адам,

Жаннатынан жарығынан үлес болған.

Алла тегіс баураған сендерді деп,

Аятың оқып көрсең сен Құраннан. (more…)

Қой дейтін қожа текті еді,

Әй дейтін әжелер ақыл кені еді.

Әйел десем әжеме тиеді деп,

Әйелдің түрі барын меңзегені. (more…)

Мен де бүгін меңгеріп ердің жасын,

Жаным жас мен нәзіктерді ұнатамын.

Түрі жылы сөзі майда қызды көрсем,

Жігіт боп, әзілді де жиі айтамын. (more…)

Ар мен ұятты біз бірге атаймыз,

Арды неге намыспен бағалаймыз?

Бір-бірінсіз өмір сүрмес қуаттарды,

Жан ғылымнан сөзді біз астарлаймыз. (more…)

Тоқал десе кемістік пе неге арланған,

Тоқалдан тумадым деп кім мақтанған?

Надандық сөз астарын ұға алмаған,

Естілер ғана терең сырын аңғара алған. (more…)

Үй болудан үйлену оңай деген қашаннан да,

Бой жетіп қыздың, ұл бойының «дағы» болса.

Теңін тапса қызыңды тегін бер дегенді,

Қыз – өрісің, ұлың отау құраған салтымызда. (more…)

Қатындар көп кетті деген байым тастап,

Кінәні байға жауып, сөйлеген өзін ақтап.

Ішкілікке,  зинаға немесе жалқаулықтан,

Бұзды деп тағдырымды және қарғап. (more…)

Жаратушы деп атаймыз түп негізді,

Сипаты бар әшкере көрінер өзін бізге.

Құдай деп атаймыз ақылды нұр иені,

Адам-кісі болмақ, ұқсас болып бір өзіне. (more…)