Автор: Тоқберген Байтасов

О, заман-ай, заман-ай!

Дәуір болдың жаңалай.

Берекет, білім, тыныштық,

Бір тамшы сөз — мәңгілік жұбаныш…
Бір тамшы жас — мың жылдық у…

Кім өлді, деп Абайды айта алады?

Қалайша «өлді» деуге аузы барды?

«Абайдай дана бола аласыз ба?
Махаббат сырын ұға аласызба?

Жалғыз қалып едім,
Сен маған жолықтың.

«Жастык шак жайнап турFан гул емес пе,?

Сол гулдiн наFыз озi бiз емес пе.?

(киелі рухым, күнде табынатын абыздарыма!)
(Жүкел Хамайдан)
Қоңыздай қауқарым
қалмады

Бақытты құйрықты жұлдыз болып,

Қанатты  құс болып,

Тарыдай шашылған дән болып,

Елдеріңе сән болып.

Керегелерің кеңейіп,

Ел таңба тұрар нұрланып.

Туларың тұр аспанмен таласып,

Елдеріңе қасиетті ұл келді!

(ЖҮкел Хамайдан)

Бұл сөзіме сеніңдер!..
Түсімде көрдім үш Орда

Көңілім қалды, жастан да кәріден де,
Бір күндігін ойлаған бәрі пенде.