Автор: Тоқберген Байтасов

(Байыт Қабанұлының өлеңіне жалғау)

Ақындық діннің шыңы сөз білгенге,

Надан дінші сезімсіз, сөз түйген бе?

Әйелсіз басқа бақыт қонбас еді,
Осыны жарты естілер ойласа еді.
Әйелге ғашық болу күнә болса,
Әлемде ешбір адам болмас еді.

(ӘНДЕТІП ОҚЫҢЫЗ)
МЕН, ҚАЗАҚ ҚЫЗДАРЫНА ҚАЙРАН ҚАЛАМ,
БҰТЫНА ШОРТИК КИІП ТАЙРАҢДАҒАН,

Мұнарда мұнар күн,

Сөз айтып талай ұғар кім.

Мен едім, мына мен едім,

Қазақтың туып өз күні

Көгіне шықса деп едім.

Бүгінгі менің, «Мен» емес,

Дәстүрсіз дінің, күн емес.

Түн жылы ғой қойныңда жарың болса,

Күн-көңілді болар еді, көңіл толса.

Тоғыз жолға торап бар,

Сегіз батыр жол тосқан.

Тоғыз бен сегіз ұстасқан.

«Асалаумағалейкум» деп келдік,  баба

Бізде өзіңнен тараған ұрпақпыз, әлі бала.

Сәлемізді қабыл алып, үн қатшы бізге баба,

Туылғаны қазақтың бөріден,

Алаштың еді тегінен.