Сапар шегіп киелі топыраққа,
Ақ батасын бабалар сұрамаққа.
Ақтық сұрап алдыңа келді балаң,
Тарих шақырып тұрады артта.
Автор: Тоқберген Байтасов
Жамбылдай алып, білетін ұрпақ көп пенде,
Қызырлы Бабам, бағына қолы жеткенде.
Ілескен дейді, үлкен де қызыл жолбарыс,
Аңыз ғып айтқан, халыққа тарап кеткенде.
«Алтының сынығы» деуші еді ел жұрт,
Арғы тектің ұғымын жұмбақ сыр ғып.
Кезең өткен «Ақ сүйек» дұшпан көрген,
Ақ сүт берген анашым сол бір сынақ.
Адам ба ,періште ме, әлде басқа ма?
Ақ боз ат мінген дене түсті жерге.
Сыр қылған түс аянын баяндайын
Адымдап уақыт та келді, міне.
Ақ сарбас, Ақ сарбас,
Жақсылық болсын тоқталмас.
Бақ құсы қоны қазаққа,
Күш-қуат бітті қанатқа.
Заман да өткен өтпелі,
Аңыз боп бізге жеткені.
Аңыз да болар кешегі,
Шындықтың ақ шекпені.
«Түс түзелемей іс түзелемес»,
Қалғанда мақал данадан.
Туралық жолды нұсқаған,
Ұрпаққа мұра бабадан.
Адамның сыры көңілде,
Көңілге көңіл бөлейік.
Көңілдің сыры тереңде,
Тереңге терең енелік.
Ақ жол, киелі елдің ұрпақтары бүгінде,
Құрбан шалды Сүйінбайдай пірі жатқан төрінде.
«Бабалардың аруағы» қолдап тұрған киелі ел,
Дініміз бен тілімізді кең тартар жерінде.
Қолға алып домбырамды кейде мен,
Ойға шомып тілдесемін тылсымен.
Сырымды ашып бүгінгі күн халыққа,
Қол созайын арғы жаққа, алысқа.