Өмір өзен арнасында тасыған,
Болар бала қалыптасар жасынан.
Сен отырсың ескек ұстап қайықта,
Жетер жерің жақын ба екене, алыс па?
Автор: Тоқберген Байтасов
1997-ақпан айы болатын,
Таңға жуық аян алдым, алдыма жол салатын.
Нөсер жауған шелектетіп көк аспаннан төбеме,
«Сыйын»,-деді бес атаңа көтерді көгіне.
Жаратылыс сыры ғаламат,
Жалғандық тағдыр жамағат.
Маңдайға жазған жазымыш,
Сұраққа жауап табыңыз.
Көш келеді.
Мұнар таудың басында тізбектеліп,
Көш келеді шегіне көз жетпелік.
Жол көрсеткен аруақ ұрпағына,
Жетелеген мұнар тау шыңдарына.
Аманат жолдан ар жақтан,
Аруағы баба үн қатқан.
Есігін ашып тылсымнан,
Жүректен пенде тіл қатқан.
Өмір жолын жүріп өту пендеге,
Жаратушы сынақ қылып бергенде.
Алалықтан ақ қараны ажырат,
Өз-өзіңді алдау жолын көздеме.
Өмір жолың бөлінгенде тармаққа,
Кезі болар жауап іздеу сұраққа.
Сұрапыл сұрақ «Не істеу керек?»
Адаспаған биіктерден көрінбек.
Парыз жүгі орындалу керекте,
Алты жасар ұлымды алып жетекке,
Ауыл шеті әкем жатқан зиратқа,
Келдім әке дұға жасау ниетте.
Жаға болған» ағаны да көрмедім.
«Кең тынысты» ініден де сезбедім.
«Жалғыз» қылып жартқанда құдайым,
Кім жасауды мына менен көздедің.
Талпынған жетер биікке,
Талабың пенде берік пе?
Ақтығың болса ниетте,
Қолдайды бабаң келіпте.