Байтасов Т.К. жеке блогы

Кер замандық қазақтың талабы барды,

Адамдық қасиет жоғалды бәрі.

Жамандықтың салтына жалғанып алды.

Ақырзаман белгісін түгел алған,

Бабалары қазақтың болжамы барды.

«…Ұят кімде болса иман сонда,-деген. Енді бұл сөзден білінді; ұят өзі иманың бір мүшесі екен. Ондай болса білмек керек, ұят өзі қандай нәрсе? Бір ұят бар-надандықтың ұяты…Не шариғатқа теріс, не ақылға теріс жазығы жоқ болса да, надандықтан бойын керістендіріп, шешілмегендік қылып, ұялмас нәрседен ұялған мұндай ұят шын ұялу емес-ақымақтық, жамандық…» (Абай 36-сөз) Адамзаттың меңгеруге тиісті үш түрлі ғылымның сипаты болатынын баяндадық. Ал енді; Ұят дегеніміз; барлық жарықтық қуаттардың ішіндегі ең ұзын толқынды қызыл түсті ғылымның, шындықтың бейнесінен болмақ. Күн қызарып әлемнен ұялып шығады да, қызарып барып ұясына батады. Қызыл түсті шындықтан күнің жарығы қызуы жер әлемге тарайды да, қайта қара түнектің ішіне сіңеді. Демек ұяттың да негізінде жарықпен және қараңғылықтың ішінен, өткен күннің тағдырынан жол көрсететін екі сипаты, екі түсті күні (қызыл, сары) болуы шарт.

Ата жолын қудалап, соттағанда да негізгі айыптаудың дінші масһабшылар тарапынан құран аяттарымен келтірген дәлелдерге де сүйенгені хақ. Сондай аяттардың негізі; «Тірілер мен өлілер тең емес. Рас Алла тағала әлде кімді қаласа естіртеді. Мұхаммед сен, қабырдағыларға естірте алмайсың. (22) Сен бір ескертуші ғанасың.» (35-23)